Volgens de overlevering werd Sint-Amandus, de stichter van de Sint-Baafsabdij, tot twee keer toe in de Schelde gegooid. Voor een deel van de omstaanders moet dat een dolkomische gebeurtenis geweest zijn, voor de volgelingen van Amandus wellicht heel wat minder.

Deze anekdote geeft al aan hoe religie en humor niet de meest evidente relatie hebben. Vaak staan ze op gespannen voet. Daarbij komt nog dat grappen over religie vaak een bulderlach veroorzaken, terwijl humor in een religieuze context, voor zover aanwezig, eerder tot een glimlach leidt.

De Buren van de Abdij gaan op zoek naar sporen van humor binnen het religieuze leven, zowel in als buiten de Sint-Baafsabdij. Dat kan gaan om afbeeldingen met een komisch karakter in kerken en kloosters, vaak
aangebracht op moeilijk zichtbare plaatsen. Ook in religieuze teksten en regels van kloosterordes kan de aandachtige lezer humoristische elementen vinden.